پروانه در برف
گنجینهی آهنگهای عزیزمو باز کردم و این یکیو از توش بیرون کشیدم. این آهنگ واقعاً برای من عزیزه❤️ به خاطر آدمی که اون موقع بودم؛ یعنی ورژن قدیمیتر من.
«اگه گفتم که مثلت هست زیاد، فقط واسه این بود که حرصت دربیاد.»
خونهی شیشهای گلها
گلهایی برای خوندن!
رنج گذراست.
به قول جودی: «همیشه بعد از طوفان، آسمونْ آبی و قشنگه.»
قسمت دوم جودی ابوت رو میبینم و گریه میکنم. شور و اشتیاق زیاد جودی برای زندگی رو میبینم. به این فکر میکنم که اگه افکار من از سر جودی هم میگذشت میتونست باز همینقدر امیدوار باشه؟ و چرا از اینکه انتخاب شده بود به دبیرستان فرستاده بشه انقدر احساس عذاب وجدان داشت؟ به نظر میرسه قرعه قرار بوده فقط به اسم یک نفر بیفته و هرکسی جز اون یک نفر از این قاعده جدا بود. خوشبختی تصادفی؟